[:en]

The Maeklong Railway

Text by: Anita Preston

Photos by: Anita Preston / Evensong Film

Most people come to Bangkok for its energy: the street life, the food, the traffic, the heat, and the constant motion that gives the city its pulse. But after a few days, that same intensity can start to feel overwhelming. When that happens, one of the easiest and most rewarding escapes is to leave the capital behind for a day and let the train carry you into a quieter landscape of canals, salt marshes, fishing towns, and floating markets.

Taking inspiration from Richard Barrow’s Thai Train Guide, we set out on a day trip through the outskirts of Bangkok on a railway line first built in 1904. Our destination was Samut Sakhon province, an area with a long commercial and maritime history just beyond the capital. The trip promised not only a change of scenery but also a chance to see a side of central Thailand that feels far removed from the city, despite being close enough to reach in a morning. 

The journey begins at Wongwian Yai Station, west of Bangkok, across the Chao Phraya River. It is best to start early, before the day’s heat settles in. Near the station is a large roundabout, a wongwian yai, graced by an imposing statue of King Taksin atop a powerful-looking steed. Before boarding, the market near the station is worth a quick stop for breakfast or an early lunch. Vendors serve curries, rice dishes, snacks, and drinks to commuters and passersby, setting the tone for a day in which food becomes as much a part of the journey as the scenery.

The station at Wongwian Yai itself is simple: one track and one platform that is, of course, lined with food vendors. A ten-baht ticket bought on the platform will get you to the first stop, Mahachai. It’s a working commuter line used by people traveling between the city and the outskirts. The pace is slow and the journey breezy. Fans and open windows soften the heat as the train passes through the city and transitions from urban to countryside. Slowly, the city is left behind, and concrete buildings and level crossings are replaced by numerous canals, salt marshes, flocks of herons, and groves of banana and mango trees. 

The first stop after about one hour is Mahachai. On the banks of the Tha Chin River and near the Gulf of Thailand. The province is famed for its seafood, as the numerous rivers and canals crisscrossing it are rich in nutrients and plankton. Local mackerel, or pla thu, is especially famous for its meaty, abundant flesh. The town has the bustle of a place shaped by fishing, trade, and transport. Markets spill into the surrounding streets with displays of fresh fish, squid, shellfish, fruit, and prepared snacks. The air carries the mixed scents of river water, charcoal smoke, and cooking seafood. 

Lunch here is one of the highlights of the trip. We found a breezy restaurant overlooking the ferry crossing, with wide views across the water and the easy movement of boats coming and going. Shrimp fried rice, prawns with young coconut, and a rich crab curry made for a memorable meal, generous in portion and full of the freshness for which the province is known. After lunch, it was a pleasure simply to sit for a while and watch the river traffic and spot numerous herons standing on large rafts of water hyacinth idly drifting by. 

From Mahachai, the journey becomes more varied. A short ferry ride crosses the Tha Chin River to Tha Chalom pier, followed by a brief songthaew ride to Ban Laem Station. This transfer is part of what makes the trip feel exploratory. It breaks the day into stages and gives each stretch of the route its own character. Ban Laem itself has a quieter feel, and for railway enthusiasts, there is even a small museum nearby with old steam engines.

The second train ride, lasting about an hour, leads to one of Thailand’s most famous railway sights: the Maeklong Railway Market. The market is known for the way vendors set up directly beside the tracks, then pull back awnings and goods moments before the train enters. Once it passes, the market folds back into place almost instantly, as though nothing unusual has happened. It is a spectacle, but it is also part of the daily rhythm of the town. Arriving in Maeklong feels akin to royalty as the crowd cheers, waves, snaps selfies, and stands daringly close to the passing train.

A songthaew ride from Maeklong took us to the Amphawa Floating Market, the final stop of the day. There are many floating markets around Bangkok, and they can blur together in memory, but Amphawa has a gentler, more local character, especially later in the day. Old wooden shopfronts line the canal. Boats move slowly past with seafood sizzling over charcoal grills. Visitors browse for sweets, coffee, ice cream, and souvenirs, while locals come to eat, stroll, and stay overnight to spot fireflies dancing in the evening air. 

For anyone needing a break from Bangkok without straying too far, this journey offers an ideal reset. It is affordable, atmospheric, and rich in variety, moving from city neighborhoods to marshland, from seafood town to railway market to canal-side evening retreat. More than a day trip, it feels like a small unfolding adventure, one that reveals how much of Thailand can still be found just beyond the capital’s edge.

For more information,

check out Richard Barrow’s excellent train guide to Thailand at 

www.thaitrainguide.com.

Getting there:

Lao Airlines operates daily flights from Vientiane to Bangkok.

[:la]

ເສັ້ນທາງລົດໄຟແມ່ກອງ

ບົດໂດຍ: ອານິຕາ ເພຣສຕັນ

ຮູບໂດຍ: ອານິຕາ ເພຣສຕັນ / ອີເວັນຊອງ ຟິມ

ແປ ແລະ ຮຽບຮຽງໂດຍ: ໄພບູນ ທະນະບົວສີ

ຜູ້ຄົນທີ່ເດີນທາງມາບາງກອກສ່ວນໃຫຍ່ກໍແມ່ນຍ້ອນເຫດຜົນອັນດຽວກັນ ໂດຍສະເພາະກໍແມ່ນຄວາມມີຊີວິດຊີວາຂອງຕົວເມືອງ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການດໍາລົງຊີວິດທີ່ເລາະລຽບຕາມແຄມຖະໜົນ, ອາຫານການກິນ, ການຈະລາຈອນ, ຄວາມສາມາດໃນການທົນຢູ່ກັບອາກາດຮ້ອນໆ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວຢ່າງບໍ່ຢຸດນິ້ງ ທີ່ເປັນສ່ວນຫຼໍ່ລ້ຽງຊີບພະຈອນ ໂດຍເຮັດໃຫ້ຕົວເມືອງແຫ່ງນີ້ມີຊີວິດຊີວາ. ແຕ່ພໍເມື່ອຜ່ານໄປສອງສາມວັນ, ບັນຍາກາດເດີມໆນີ້ກໍອາດກັບກາຍມາເປັນຄວາມອຶດອັດໄດ້. ແລະ ເມື່ອຮອດຈຸດນັ້ນແລ້ວ, ໜຶ່ງໃນວິທິທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດ ແລະ ຄຸ້ມຄ່າທີ່ສຸດກໍແມ່ນ ການປະຖິ້ມຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງຕົວເມືອງໄວ້ເບື້ອງຫຼັງ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ຂະບວນລົດໄຟເປັນເຄື່ອງນໍາໜ້າພາທາງເພື່ອກ້າວສູ່ພູມມີທັດທີ່ງຽບສະຫງົບຫຼາຍຂຶ້ນ ເປັນຕົ້ນແມ່ນ ດິນແດນເຂດຄອງນໍ້າ, ນາເກືອ, ຊຸມຊົນຄົນຫາປາ, ແລະ ຕະຫຼາດນໍ້າທີ່ຍັງຄົງຮັກສາວີຖີຊີວິດແບບດັ້ງເດີມເອົາໄວ້.

ໂດຍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກປຶ້ມເຊິ່ງເປັນໜັງສືນໍາທ່ຽວໄທດ້ວຍລົດໄຟ ຂຽນໂດຍ Richard Barrow, ພວກເຮົາຈິ່ງພາກັນອອກເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວແບບໄປເຊົ້າກັບແລງ ເທິງເສັ້ນທາງລົດໄຟທີ່ສ້າງຂຶ້ນຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1904 ຜ່ານເຂດຊານເມືອງຂອງກຸງເທບ. ຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງພວກເຮົາແມ່ນ ຈັງຫວັດສະໝຸດສາຄອນ ເຊິ່ງເປັນດິນແດນທີ່ມີປະຫວັດສາດທາງດ້ານການຄ້າ ແລະ ການເດີນເຮືອມາເປັນເວລາດົນນານ ທັງຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄກຈາກເມືອງຫຼວງບາງກອກ. ການເດີນທາງຄັ້ງນີ້ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະໄດ້ສໍາຜັດກັບທິວທັດທີ່ແຕກຕ່າງເທ່ົານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປີດໂອກາດໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ສໍາຜັດກັບອີກມຸມໜຶ່ງຂອງພາກກາງຂອງປະເທດໄທ ທີ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກແຕກຕ່າງຈາກເມືອງຫຼວງ ເຖິງແມ່ນຈະຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄກຈົນສາມາດເດີນທາງໄປ-ກັບໄດ້ພາຍໃນເຊົ້າມື້ດຽວ. 

ການເດີນທາງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະຖານີ ວົງວຽນໃຫຍ່, ໂດຍຂ້າມແມ່ນໍ້າເຈົ້າພະຍາທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງບາງກອກ. ທາງທີ່ດີຄວນອອກເດີນທາງແຕ່ເຊົ້າ ກ່ອນທີ່ຄວາມຮ້ອນຈະເລີ່ມກໍ່ຕົວຂຶ້ນ. ຢູ່ໃກ້ສະຖານີຈະມີວົງວຽນຂະໜາດໃຫຍ່, ປະດັບປະດາດ້ວຍ ອະນຸສາວະລີ ສົມເດັດພະເຈົ້າຕາກສິນ ມະຫາຣາຊ ທີ່ປະທັບເທິງຫຼັງມ້າຢ່າງສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ. ກ່ອນຂຶ້ນລົດໄຟ, ບໍ່ຄວນພາດຕະຫຼາດໃກ້ສະຖານີ ເພາະເປັນບ່ອນສໍາລັບແວ່ລິ້ມລອງກັບອາຫານເຊົ້າ ຫຼື ອາຫານສວາຍແບບຮຽບງ່າຍ. ບັນດາແມ່ຄ້າຊາວຂາຍ ຕ່າງກໍກະກຽມອາຫານປະເພດແກງກະທິ, ເຂົ້າ, ອາຫານວ່າງ, ແລະ ເຄື່ອງດື່ມໄວ້ລໍຖ້າຕ້ອນຮັບຜູ້ເດີນທາງສັນຈອນໄປມາ, ສ້າງບັນຍາກາດໃຫ້ແກ່ມື້ເດີນທາງ ທີ່ອາຫານໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງປະສົບການບໍ່ນ້ອຍໜ້າທິວທັດທີ່ເຊີຍຊົມ.

ສໍາລັບສະຖານີວົງວຽນໃຫຍ່ນັ້ນມີລັກສະນະຮຽບງ່າຍແບບທໍາມະດາ ໂດຍມີພຽງລາງດຽວ ແລະ ຊານຊາລາດຽວ ເຊິ່ງແນ່ນອນວ່າຖືກລຽນລາຍໄປດ້ວຍຮ້ານຂາຍອາຫານຂະໜາດນ້ອຍ. ປີ້ລົດໄຟໃນລາຄາພຽງ 10 ບາດ ທີ່ຊື້ຢູ່ເທິງຊານຊາລາ ສາມາດນໍາພາທ່ານມຸ່ງໜ້າໄປຍັງຈຸດໝາຍທໍາອິດນັ້ນກໍຄື ມະຫາໄຊ. ເສັ້ນທາງນີ້ ໃຫ້ບໍລິການລົດໄຟສໍາລັບຜູ້ໂດຍສານປະຈໍາ ທີ່ໃຊ້ເດີນທາງລະຫວ່າງຕົວເມືອງ ແລະ ຊານເມືອງ. ຈັງຫວະການເດີນທາງເປັນໄປດ້ວຍຄວາມເຊື່ອງຊ້າ ແລະ ຜ່ອນຄາຍ. ລົມຈາກປະຕູປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເປີດໂລ່ງ ແລະ ພັດລົມໃນລົດໄຟ ສາມາດຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມຮ້ອນໄດ້ ຂະນະທີ່ຂະບວນລົດເຄື່ອນຜ່ານຈາກເຂດຕົວເມືອງເພື່ອກ້າວສູ່ເຂດນອກເມືອງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ອີກບໍ່ດົນຕໍ່ມາ, ອາຄານຄອນກຣິດ ກໍເລື່ອນຫາຍໄປ ໂດຍຖືກແທນທີ່ດ້ວຍຄອງນໍ້ານ້ອຍ-ໃຫຍ່, ນາເກືອທົ່ງກວ້າງ, ຝູງນົກຍາງທີ່ພວມໂບຍບິນ ລວມທັງສວນກ້ວຍ ແລະ ສວນໝາກມ່ວງສີຂຽວອຸ່ມທຸ່ມ. 

ສະຖານທີ່ແວ່ພັກຈຸດທໍາອິດ ພາຍຫຼັງໃຊ້ເວລາເດີນທາງປະມານ 1 ຊົ່ວໂມງກໍແມ່ນ ມະຫາໄຊ. ເຊິ່ງເປັນເມືອງທີ່ຕັ້ງຢູ່ແຄມຝັ່ງແມ່ນໍ້າທ່າຈີນ ແລະ ຢູ່ໃກ້ກັບອ່າວໄທ. ເມືອງດັ່ງກ່າວມີຊື່ສຽງດ້ານອາຫານທະເລ, ເນື່ອງຈາກມີແມ່ນໍ້າລໍາຄອງຫຼາຍສາຍໄຫຼຜ່ານ ທັງອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍສານອາຫານ ແລະ ແພລງຕອນ. ໂດຍສະເພາະກໍແມ່ນ ປາທູ ທີ່ຂຶ້ນຊື່ເລື່ອງຄວາມຕື່ງເຕັມ ແລະ ຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງຊີ້ນປາ. ຕົວເມືອງມີຄວາມຄຶກຄື້ນໃນຮູບແບບຂອງພື້ນທີ່ທີ່ຖືກຫຼໍ່ຫຼອມດ້ວຍການປະມົງ, ການຊື້-ຂາຍ ແລະ ການຄົມມະນາຄົມຂົນສົ່ງ. ຕະຫຼາດຫຼາຍແຫ່ງ ມີການແຜ່ຂະຫຍາຍອອກສູ່ຖະໜົນອ້ອມຮອບ ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍປາສົດ, ປາມຶກ, ຫອຍຫຼາຍຊະນິດ, ໝາກໄມ້ ແລະ ອາຫານວ່າງພ້ອມຮັບປະທານ. ກິ່ນອາຍຂອງແມ່ນໍ້າ, ຄວັນຖ່ານ, ແລະ ອາຫານທະເລທີ່ກໍາລັງປຸງຢູ່ ຕ່າງກໍລ່ອງລອຍປະປົນກັນຢູ່ເທິງອາກາດ. 

ການຮັບປະທານອາຫານທ່ຽງຢູ່ທີ່ນີ້ ຖືເປັນຈຸດເດັ່ນໜຶ່ງຂອງການເດີນທາງ. ພວກເຮົາເລືອກຮ້ານອາຫານເປີດໂລ່ງທີ່ສາມາດແນມເຫັນທ່າເຮືອຂ້າມຟາກ, ພ້ອມດ້ວຍວິວທິວທັດອັນກວ້າງໄກຂອງສາຍນໍ້າ ແລະ ການສັນຈອນຂອງເຮືອທີ່ແລ່ນໄປມາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ເຂົ້າຜັດກຸ້ງ, ກຸ້ງຜັດໝາກພ້າວອ່ອນ, ແລະ  ປູຜັດຜົງກະລີ່ລົດຊາດເຂັ້ມຂຸ້ນ ລ້ວນແຕ່ກາຍເປັນຄາບເຂົ້າທ່ຽງທີ່ໜ້າຈົດຈໍາ, ທັງປະລິມານກໍຫຼາຍ ແລະ ຍັງມີຄວາມສົດໃໝ່ຕາມແບບສະບັບຂອງທ້ອງຖິ່ນນີ້. ພາຍຫຼັງຮັບປະທານອາຫານທ່ຽງແລ້ວ, ການໄດ້ນັ່ງພັກຜ່ອນເພື່ອຊົມການຈະລາຈອນທາງນໍ້າ ແລະ ເບິ່ງຝູງນົກຍາງຈໍານວນຫຼາຍ ພວມພາກັນຢືນເກາະຢູ່ເທິງແຜ່ນຜັກຕົບຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ລອຍລ່ອງໄປມາຢ່າງຊ້າໆ ກໍເປັນຄວາມສຸກອີກຮູບແບບໜຶ່ງ. 

ເມື່ອອອກຈາກມະຫາໄຊ, ກໍຈະພົບກັບການເດີນທາງທີ່ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂຶ້ນ. ເຊິ່ງການເດີນທາງເລີ່ມຕົ້ນຈາກການນັ່ງເຮືອຂ້າມແມ່ນໍ້າທ່າຈີນ ໄປຍັງທ່າສະຫຼອມ, ຈາກນັ້ນກໍຕໍ່ລົດສອງແຖວໄປຫາສະຖານີບ້ານແຫຼມ. ການປ່ຽນຮູບແບບການເດີນທາງໃນລັກສະນະນີ້ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກວ່າ ການເດີນທາງປຽບເໝືອນການສໍາຫຼວດ. ໂດຍມີການແບ່ງຊ່ວງເວລາຂອງວັນນັ້ນໆ ແລະ ເຮັດໃຫ້ແຕ່ລະຊ່ວງຂອງເສັ້ນທາງມີເອກະລັກເປັນຂອງຕົນເອງ. ສະຖານີບ້ານແຫຼມ ມີບັນຍາກາດທີ່ງຽບສະຫງົບຫຼາຍຂຶ້ນ; ແລະ ສໍາລັບນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ມີຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນລົດໄຟ, ຢູ່ໃກ້ກັບສະຖານີດັ່ງກ່າວຍັງມີພິພິທະພັນຂະໜາດນ້ອຍ ເຊິ່ງຈັດວາງສະແດງຫົວຈັກລົດໄຟອາຍນໍ້າເກົ່າແກ່ໃຫ້ທ່ຽວຊົມນໍາອີກ.

ການນັ່ງລົດໄຟຖ້ຽວທີສອງ ໃຊ້ເວລາປະມານ 1 ຊົ່ວໂມງ ເຊິ່ງເປັນຖ້ຽວລົດໄຟທີ່ນໍາພາພວກເຮົາມຸ່ງໜ້າສູ່ໜຶ່ງໃນສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວທາງລົດໄຟທີ່ໂດ່ງດັງທີ່ສຸດຂອງປະເທດໄທ ນັ້ນກໍຄື ຕະຫຼາດລົດໄຟແມ່ກອງ ຫຼື ຕະຫຼາດຄັນຮົ່ມຫຸບ. ຕະຫຼາດແຫ່ງນີ້ມີຊື່ສຽງຈາກການທີ່ພວກແມ່ຄ້າຊາວຂາຍພາກັນມາຕັ້ງຮ້ານຂາຍເຄື່ອງຢູ່ຂ້າງລາງລົດໄຟ, ແລ້ວຮີບຮ້ອນພາກັນຫຸບຄັນຮົ່ມ ແລະ ເກັບສິນຄ້າໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆ ກ່ອນທີ່ຂະບວນລົດໄຟຈະແລ່ນຜ່ານ. ເມື່ອລົດໄຟຜ່ານໄປແລ້ວ, ທຸກຢ່າງກໍກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມເກືອບທັນທີ ຄ້າຍກັບວ່າບໍ່ເຄີຍມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ. ເຖິງຈະເປັນພາບທີ່ໜ້າຕື່ນຕາຕື່ນໃຈ, ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ຄົນໃນທ້ອງຖິ່ນ, ພາບດັ່ງກ່າວຖືເປັນຈັງຫວະຊີວິດປະຈໍາວັນຂອງເມືອງນ້ອຍໆແຫ່ງນີ້. ເມື່ອຂະບວນລົດໄຟກ້າວເຂົ້າສູ່ແມ່ກອງ, ນັກເດີນທາງຈະຮູ້ສຶກຄືໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ ທ່າມກາງສຽງຮ້ອງໂຮ, ການໂບກມື, ການຖ່າຍຮູບເຊວຟີ ແລະ ຜູ້ຄົນທີ່ຢືນໃກ້ລາງລົດໄຟທີ່ແລ່ນຜ່ານຢ່າງກ້າຫານ.

ພວກເຮົານັ່ງລົດສອງແຖວຈາກແມ່ກອງມຸ່ງໜ້າໄປຍັງຕະຫຼາດນໍ້າອໍາພະວາ, ເຊິ່ງເປັນຈຸດໝາຍປາຍທາງສຸດທ້າຍຂອງວັນ. ທີ່ອ້ອມຮອບບາງກອກ ຈະປາກົດເຫັນຕະຫຼາດນໍ້າຫຼາຍແຫ່ງ, ແລະ ບາງຄັ້ງກໍມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນເກືອບທັງໝົດ, ແຕ່ຕະຫຼາດນໍ້າອໍາພະວາ ຊໍ້າພັດມີສະເໜ່ສະເພາະບໍ່ຄືໃຜ ແລະ ມີຄວາມເປັນທ້ອງຖິ່ນ ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງຕອນແລງ. ອາຄານຮ້ານຄ້າທີ່ສ້າງດ້ວຍໄມ້ເກົ່າແກ່ ຕັ້ງລຽນລາຍຕາມແຄມຄອງນໍ້າ. ມີເຮືອພາຍເຄື່ອນທີ່ຢ່າງເຊື່ອງຊ້າລອຍລ່ອງໄປມາ ພ້ອມອາຫານທະເລທີ່ພວມປີ້ງຢ້າງເທິງເຕົາຖ່ານ. ນັກທ່ອງທ່ຽວພາກັນຍ່າງເລືອກຊື້ເຂົ້າໜົມຫວານ, ກາເຟ, ກະແລັມ, ແລະ ຂອງທີ່ລະນຶກ, ຂະນະທີ່ຜູ້ຄົນໃນທ້ອງຖິ່ນຕ່າງກໍພາກັນຍ່າງຫຼິ້ນ, ຮັບປະທານອາຫານ ແລະ ຈໍານວນໜຶ່ງກໍພາກັນພັກຄ້າງຄືນເພື່ອລໍຖ້າຊົມແມງຫິງຫ້ອຍທີ່ສ່ອງແສງເຫຼື້ອມລະຍິບລະຍັບໃນຍາມຄ້ອຍຄໍ່າ. 

ສໍາລັບນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ຕ້ອງການພັກຜ່ອນໂດຍຫຼີກໜີຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງບາງກອກໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງເດີນທາງໄກ,  ການເດີນທາງສາຍນີ້ຖືເປັນຄໍາຕອບທີ່ເໝາະສົມ. ເນື່ອງຈາກຊ່ວຍປະຢັດເງິນ-ເວລາ, ໄດ້ບັນຍາກາດ ແລະ ປ່ຽມລົ້ນໄປດ້ວຍຄວາມຫຼາກຫຼາຍ ຕັ້ງແຕ່ເຂດຕົວເມືອງໄປສູ່ພື້ນທີ່ຊຸ່ມນໍ້າ, ຈາກຕົວເມືອງອາຫານທະເລໄປສູ່ຕະຫຼາດລົດໄຟ ແລະ ຈົບລົງດ້ວຍການພັກຜ່ອນຍາມຄໍ່າຄືນທີ່ແຄມຄອງນໍ້າ. ການເດີນທາງລັກສະນະນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງການທ່ອງທ່ຽວແບບໄປເຊົ້າກັບແລງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນການພະຈົນໄພຂະໜາດນ້ອຍ ທີ່ຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມງົດງາມຂອງປະເທດໄທຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງ ທີ່ເຊື່ອງຊ້ອນຢູ່ບໍ່ໄກຈາກເມືອງຫຼວງຂອງປະເທດ.

ຂໍ້ມູນເພີ່ມຕື່ມ

ສາມາດອ່ານຄູ່ມືການເດີນທາງດ້ວຍລົດໄຟໃນປະເທດໄທຂອງ Richard Barrow ໄດ້ທີ່

 www.thaitrainguide.com.

ວິທີເດີນທາງ:

ສາຍການບິນລາວໃຫ້ບໍລິການຖ້ຽວບິນ ຈາກນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໄປຍັງບາງກອກ ເປັນປະຈໍາທຸກວັນ.

[:]