ຈາກເມືອງລາວສູ່ມະຫານະຄອນນິວຢອກ

Author:

Category:

spot_img

ເມື່ອທ່ານໄດ້ອ່ານເລື່ອງລາວຂອງໂມນິກາ ພຣົມສະຫວັນ, ທ່ານຈະມີຄວາມຮູ້ສຶກວ່າເລື່ອງຂອງລາວຄ້າຍຄືກັນກັບໜັງຮໍລິວູດເລື່ອງໜຶ່ງເລີຍກໍວ່າໄດ້. ຈາກເດັກນ້ອຍຄົນລາວໃນຄ້າຍອົບພະຍົບໜ້ອຍໆທີ່ເມືອງອາເຈັນຕີນາ ໄດ້ພະຍາຍາຝັນຝ່າອຸປະສັກຕ່າງໆຈົນກາຍມາເປັນເຈົ້າຂອງກິດຈະການຫຼາຍລ້ານໂດລາໃນມະຫານະຄອນນິວຢອກ.

ໃນສະໄໝສົງຄາມຕໍ່ສູ້ປົດປ່ອຍ, ພໍ່ແມ່ຂອງໂມນິກາ ໄດ້ອົບພະຍົບຈາກລາວມາອາເຈັນຕິນາ, ແລະ ເລືອກທີ່ຈະລົງຫຼັກປັກຖານຢູ່ທີ່ລັດມິຊິໂອເນສ, ເຊິ່ງຄອບຄົວຂອງລາວຫາລ້ຽງຊີບດ້ວຍການເປັນຊາວນາ. ໂມນິກາເກີດ, ເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ທີ່ຄ້າຍອົບພະຍົບ ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນຊຸມຊົນຄົນລາວໃນຄ້າຍ. ລາວຕ້ອງ​ປະ​ເຊີນໜ້າກັບ​ຄວາມທຸກ​ຍາກ ​ແລະ ຮູ້​ລົດ​ຊາດ​ຂອງ​ການ​ດິ້ນຮົນ​ຕັ້ງ​ແຕ່​ອາຍຸຍັງ​ນ້ອຍ. ​ ຫຼັງຈາກພໍ່ແມ່ຂອງລາວຫຍ່າຮ້າງກັນ, ລາວໄດ້ອອກຈາກໂຮງຮຽນ ຕອນອາຍຸ 14 ປີ ແລ້ວໄປເຮັດວຽກໃນໂຮງງານ ແລະ ທ້າຍທີ່ສຸດລາວກໍໄດ້ເດີນທາງໄປອາເມາລິກາ. ລາວໄດ້ເຮັດອາຊີບຂາຍເຄື່ອງແຟຊັ່ນລາຍຍ່ອຍ ເຊິ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນການພາລາວເຂົ້າມາໃນວົງການແຟຊັນ, ຈົນເມື່ອລາວອາຍຸໄດ້ 20 ປາຍປີ ລາວຈຶ່ງໄດ້ເປີດການບໍລິການທາງອອນລາຍຕາມຮູບແບບແນວຄິດຂອງລາວ, ກາຍເປັນຜູ້ປະກອບການດ້ານແຟຊັນຢ່າງເຕັມຕົວ.

ບໍລິສັດຂອງລາວ, ໂມດາບ໋ອກ, ໃຫ້ບໍລິການໃນການແນະນໍາເສື້ອຜ້າ ແລະ ເປັນຕົວແທນໃນການຊື້ເຄື່ອງອອນລາຍໃຫ້ລູກຄ້າ ໂດຍທີມງານນັກອອກແບບເສື້ອຜ້າມືອາຊີບ. ເລີ່ມຕົ້ນ, ລູກຄ້າຈະໄດ້ຕອບແບບສອບຖາມຄວາມມັກສ່ວນຕົວຂອງລູກຄ້າທາງດ້ານການແຕ່ງຕົວ, ມັກແຕ່ງຕົວແບບຄລາດສິກ ຫຼື ຕາມສະໄໝນິຍົມ, ແລະ ຖາມກ່ຽວກັບຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບສັດສ່ວນຂອງລູກຄ້າເຊັ່ນ ສ່ວນສູງ, ນໍ້າໜັກ ແລະ ອື່ນໆ ເພື່ອນໍາມາວິເຄາະຮູບແບບການແຕ່ງຕົວທີ່ເໝາະກັບລູກຄ້າທີ່ສຸດ.

ປະຈຸບັນ, ມັນໄດ້ການເປັນທຸລະກິດທີ່ມີມູນຄ່າຫຼາຍລ້ານໂດລາ ແລະ ລາວກໍໄດ້ເປີດສາຂາຢູ່ເມືອງເຊວຊີ, ເມືອງແຫ່ງແຟຊັນແຫ່ງອາເມລິກາອີກດ້ວຍ. ໂມ​ນິກາຄິດວ່າທຸລະ​ກິດ​ຂອງ​ລາວ​ຕອນນີ້ຍັງຕ້ອງພັດທະນາຕື່ມອີກ ​ແລະ ລາວກໍຍັງບໍ່ຢຸດທີ່ຈະພັດທະນາຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ. ລາວຮູ້ດີວ່າກວ່າລາວຈະມາເຖິງຈຸດນີ້ໄດ້ ລາວຕ້ອງຜ່ານຜ່າ ແລະ ອົດທົນກັບອຸປະສັກຫຼາຍໆຢ່າງທີ່ເຂົ້າມາ ຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍຮອດໃຫຍ່ຢູ່ໃນຄ້າຍ.

ລາວເຄີຍຮູ້ສຶກອາຍກັບການເປັນຜູ້ອົບພະຍົບລີ້ໄພ, ກັບບ່ອນທີ່ລາວເຕີບໃຫຍ່ມາ ແລະ ສັບສົນກ່ຽວກັບຕົວຕົນຂອງລາວ. ລາວຮູ້ສຶກສັບສົນວ່າລາວແມ່ນຄົນຊາດໃດກັນແທ້, ຄົນລາວກໍບໍ່ຄື, ຄົນລາຕິນກະບໍ່ແມ່ນ.

“ຕອນຂ້ອຍເປັນໄວລຸ້ນ, ຂ້ອຍເຄີຍອາຍກັບຊາດກຳເນີດຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍອາຍທີ່ພໍ່ແມ່ຂ້ອຍເປັນຄົນທຸກ, ຂ້ອຍອາຍທີ່ຂ້ອຍເປັນຄົນລາວ ທີ່ຕ້ອງເກີດ ແລະ ໃຫຍ່ຢູ່ໃນຄ້າຍອົບພະຍົບ. ແຕ່ເມື່ອຂ້ອຍໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ເມື່ອຂ້ອຍເລີ່ມຫາຕົວຕົນຂອງຕົນເອງພົບ ຂ້ອຍໄດ້ໃຊ້ອະດີດເຫຼົ່ານັ້ນຊ່ວຍເຕືອນ​ຄວາມ​ຊົງ​ຈໍາ​ສະ​ເໝີວ່າ ​ຂ້ອຍ​ມາ​ຢູ່​ໃນ​ບ່ອນ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ຢູ່​​ໃນທຸກ​ມື້​ນີ້​ໄດ້ແນວໃດ, ​ເພາະວ່າຖ້າບໍ່​ມີ​ວັນຄືນແຫ່ງຄວາມລໍາບາກໃນມື້ນັ້ນ, ຂ້ອບຄິດ​ວ່າ​ຂ້ອຍ​ຄື​ຊິ​ບໍ່ແຂງແກ່ງພໍ ແລະ ​ມີ​ມື້ນີ້ໄດ້.”

ລາວຍັງຈື່ໄດ້ເຖິງຄັ້ງທຳອິດທີ່ລາວໄດ້ໃຫ້ສຳພາດກັບສື່ຂ່າວຍັກໃຫຍ່, ສຳນັກຂ່າວ NBC, ເຊິ່ງເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ລາວເວົ້າເຖິງຊີວິດໄວເດັກຂອງລາວ.

“ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຄິດເລີຍວ່າການໃຫ້ສຳພາດຄັ້ງນັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນສົນໃຈເລື່ອງລາວຂອງຂ້ອຍຫຼາຍຂະໜາດນີ້. ຫຼັງຈາກເລື່ອງລາວຂອງຂ້ອຍໄດ້ອອກອາກາດໄປ, ຂ້ອຍເລີ່ມຖືກເຊີນໄປແລກປ່ຽນເລື່ອງລາວຂອງຂ້ອຍໃນງານສຳມະນາຕ່າງໆ. ແຕ່ຂ້ອຍຈະເວົ້າສະເໝີວ່າຕອນນີ້ຂ້ອຍມີຄວາມພູມໃຈຫຼາຍກັບພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະ ເລື່ອງລາວທີ່ຜ່ານມາ. ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ວ່າຂ້ອຍການເປັນຄົນທີ່ດີຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ ແລະ ມາເຖິງຈຸດນີ້ໄດ້ຍ້ອນພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍ.”

ແລະ ເມື່ອສາມປີກ່ອນ, ໂມນິກາໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມເມືອງລາວເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ລາວໄດ້ໄປຫາຄອບຄົວທາງພໍ່ຂອງລາວທີ່ຢູ່ວຽງຈັນ, ໄດ້ມາເຫັນບ່ອນທີ່ຄອບຄົວຂອງລາວຈາກມາ.

“ຂີ້ຝຸ່ນ, ອາກາດ, ລົດຈັກ, ຕົ້ນໝາກມ່ວງ, ຕົ້ນໝາກຫຸ່ງ ລ້ວນ​ແລ້ວ​ແຕ່​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ຄິດ​ເຖິງ​ພາບ​ຄວາມຫຼັງຕອນ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ຢູ່ອາ​ເຈັນ​ຕິ​ນາ ເຊິ່ງເປັນບ່ອນ​ທີ່ຂ້ອຍເກີດ.”

“[ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ວ່າ] ພໍ່​ເລືອກ ​ອາ​ເຈັນ​ຕິ​ນາ, ​​ເປັນໜຶ່ງ​ໃນ​ບັນດາ​ປະ​ເທດ​ທີ່​ຈະ​ໄປຢູ່, ເນື່ອງ​ຈາກ​ວ່າ ພໍ່​ຢາກ​ເປັນ​ຊາວ​ໄຮ່​ຊາວສວນ, ​ແລະ ບ່ອນ​ຂ້ອຍ​ເກີດ​ນັ້ນ ທຸກ​ຢ່າງ​ຄ້າຍ​ຄືກັນກັບວຽງຈັນໝົດ.”

ລາວໄດ້ມີໂອກາດໄດ້ພົບກັບລູກຂອງນ້ອງສາວພໍ່ຂອງລາວ ເຊິ່ງເສຍຊີວິດຫຼັງຈາກສົງຄາມສິ້ນສຸດບໍ່ດົນ. ລູກໆຂອງອາແມ່ນຖືກຮັບໄປລ້ຽງ ແລະ ລູກອ້າຍລູກນ້ອງຂອງລາວຄົນນີ້ແມ່ນເຮັດວຽກເປັນແມ່ບ້ານຢູ່. ນີ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ເຮັດໃຫ້ໂມນິກາຄິດໄດ້ວ່າ ຊີວິດຂອງລາວທີ່ລາວຄິດວ່າລໍາບາກແລ້ວ ຍັງບໍ່ລໍາບາກເທົ່າກັບຫຼາຍໆຄົນທີ່ຍັງຢູ່ລາວຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດສົງຄາມ.

“ຂ້ອຍແລະລາວມີຊະຕາຊີວິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ​ ແຕ່ຂ້ອຍກັບລາວກໍສື່ເຖິງກັນໄດ້.”

“ມັນ​ເປັນ​ເລື່ອງ​ທີ່ໜ້າ​ເສົ້າ ​ແລະ ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ຄິດ​ຮອດ​ບ້ານ, ​ແຕ່​ໃນ​ຂະນະ​ດຽວກັນ ຂ້ອຍ​ພູມ​ໃຈ​ກັບ​ສິ່ງ​ທີ່​ລາວ​​ໄດ້ຜ່ານ​ຜ່າ​ມາ.”

ໂມນິກາໃຫຍ່ມາໂດຍການເວົ້າສອງພາສາ, ພາສາແອດສະປາຍຢູ່ໂຮງຮຽນ ແລະ ພາສາລາວຢູ່ເຮືອນ, ໃນຊຸມຊົນນ້ອຍໆທີ່ມີພຽງ 100 ກວ່າຄອບຄົວ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຮຽນພາສາອັງກິດເລີຍ ຈົນຕອນທີ່ລາວຍ້າຍມາອາເມລິກາ. ແຕ່ຫຼັງຈາກ​ນັ້ນ, ​​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ໂຊກ​ດີ ​ແລະ ຄວາມດຸໝັ່ນຂະຫຍັນ​ພຽນ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບໂອກາດໜຶ່ງມາ ເຊິ່ງລາວຄິດວ່າລາວຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໂອກາດດີໆແບບນີ້ ຖ້າລາວອາໄສຢູ່ລາວ.

ລາວກ່າວວ່າ: “ຢູ່ເມືອງລາວ, ຖ້າບໍ່ມີນາມສະກຸນ ຫຼື ບໍ່ໄດ້ມາຈາກສັງຄົມໃດໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ, ມັນກໍຄ່ອນຂ້າງຍາກໃນການໄດ້ມາເຊິ່ງໂອກາດ, ສະ​ນັ້ນ ຂ້ອຍ​ຈຶ່ງ​ຄິດ​ວ່າ​ສິ່ງ​ເຫຼົ່ານັ້ນ​ແຫຼະ​ແມ່ນ​ສິ່ງ​ທີ່​ພີ່ນ້ອງ​ຂອງ​ຂ້ອຍ​ໄດ້ປະ​ເຊີນ​ ​ເພາະ​ຄອບຄົວ​ຂອງ​ຂ້ອຍແມ່ນ​ຄອບ​ຄົວຊາວນາທີ່ຫາເຊົ້າກິນຄໍ່າເທົ່ານັ້ນ”

“ສໍາລັບ​ຂ້ອຍ​ແລ້ວ, ການ​ທີ່​ໃຫຍ່​ມາ​ໃນອາ​ເຈັນຕິ​ນາ, ​ເກີດ​ໃນ​ໂຮງໝໍທ້ອງ​ຖິ່ນ, ອາໄສໃນ​ຄ້າຍ​ອົບ​ພະຍົບ ​ແລະ ອອກ​ຈາກ​ໂຮງຮຽນຕອນ 14 ປີ ​ແລະ ມີ​​ຊີວິດ​ທີ່​ທຸກ​ຍາກ​ລໍາບາກ​ຫຼາຍ, ​ແຕ່​ຂ້ອຍ​ໄດ້ເລືອກ​ເຮັດ​ໃນ​ສິ່ງ​ທີ່​ແຕກ​ຕ່າງ ​ເຊິ່ງມັນ​ໄດ້​ປ່ຽນຊີວິດ​ຂ້ອຍ​ຢ່າງ​ສິ້ນ​ເຊີງ.”

ທຸກມື້ນີ້,​ ໂມນິກາມຸ່ງໝັ້ນໃນການໃຊ້ຊິວິດຂອງລາວໃຫ້ຄຸ້ມຄ່າໃນມະຫານະຄອນນິວຢອກແຫ່ງນີ້, ບ່ອນທີ່ວຽກງານ ຄວາມຄິດຕ່າງໆບໍ່ເຄີຍຢຸດໝຸນ ແລະ ຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ບໍ່ມີຂີດຈໍາກັດ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ບາງຄັ້ງມັນຈະຍາກໃນການທີ່ຈະທຳມາຫາກິນໃຫ້ທັນກັບໂລກແຟຊັນ – ລາວເປັນຄົນອາຊີຫຼືບໍ່? ເປັນຄົນອາເມລິກາ-ລາຕິນຫຼືບໍ່? ມັນບໍ່ສຳຄັນອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ ເພາະຕອນນີ້ລາວມຸ່ງໝັ້ນພຽງແຕ່ກັບທຸລະກິດ ແລະ ເຕັກໂນໂລຢີທີ່ຈະຊ່ວຍສົ່ງເສີມທຸລະກິດຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ.

“ຂ້ອຍ​ໄດ້​​ເຮັດ​ວຽກນີ້ມາ​ດົນ​ຈົນ​ຂ້ອຍ​ບໍ່​ສົນ​ໃຈ​ຫຍັງ​ແລ້ວ. ​ແຟຊັ່ນ ​ເປັນ​ສິ່ງ​ທີ່​ສວຍ​ງາມ ​ແລະ ​ເປັນທຸກ​ຢ່າງ​ໃນ​ຕົວ​ມັນ​ເອງ, ​ແຕ່​ຂ້ອຍ​ບໍ່​ໄດ້​ເບິ່ງ​ມັນ​ໃນທາງນັ້ນ, ຂ້ອຍ​ເບິ່ງ​ມັນ​ໃນ​ແງ່​ທຸລະ​ກິດຫຼາຍກວ່າ.” ກ່າວໂດຍ ໂມນິກາ.

“ຂ້ອຍເຮັດວຽກຫຼາຍກວ່າອອກໄປທ່ຽວ ແລະ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກພູມໃຈກັບຊີວິດຂອງຂ້ອຍໃນຕອນນີ້ ເຊິ່ງບໍ່ແມ່ນຄວາມສຳເລັດທີ່ໄດ້ມາພຽງຂ້າມຄືນ

“ຂ້ອຍ​ອາຍຸພຽງ 35 ປີ, ​ແລະ ​ຫາ​ກໍ່​ຄົ້ນ​ພົບສັກກະຍາພາບຂອງຕົນເອງ​ວ່າງ​ບໍ່​ດົນ​ມາ​ນີ້, ສະ​ນັ້ນ ຂ້ອຍ​ຄິດ​ວ່າ ຍັງມີອີກຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງເຮັດ.”

 

 

ແປ ແລະ ຮຽບຮຽງໂດຍ: ວາທິດາ ພອນແກ້ວ

ຮູບໂດຍ: GRANT FRIEDMAN, HANS GONZALES, ALEXANDRA L WIMBERLY

Champa Meuanglao
Champa Meuanglao
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco

Read More

Related Articles